Jerzy Jarzębski, historyk literatury polskiej, krytyk literacki, profesor na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego i w Instytucie Polonistyki Państwowej Wyższej Szkoły Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu. Wybitny znawca twórczości Witolda Gombrowicza, Brunona Schulza i Stanisława Lema.

Jerzy Jarzębski przedstawia twórczość i sylwetkę Brunona Schulza, polskiego prozaika, malarza, grafika pochodzenia żydowskiego, urodzonego w 1892 roku w Drohobyczu, niewielkim miasteczku położonym niedaleko Lwowa. Schulz studiował architekturę we Lwowie, specjalizując się w litografii i rysunku, i przez większość życia pozostawał w rodzinnym mieście, gdzie zarabiał jako nauczyciel rysunków w gimnazjum. Dla Schulza prowincjonalny Drohobycz był tłem do scen rysunków i prozy, stał się mitycznym miasteczkiem, centrum świata.
 Na dorobek artystyczny Schulza składają się dwa tomy opowiadań: Sklepy cynamonowe oraz Sanatorium pod Klepsydrą, a także listy wydane w Księdze listów i recenzje utworów literackich publikowane na łamach prasy. Według Jerzego Jarzębskiego, istotną cechą pisarstwa Schulza jest fakt, iż służy ono pocieszeniu, zbudowaniu pewnego modelu rzeczywistości, w której nie ma ostatecznej zagłady, śmierci. W prozie Schulza paradoksalnie nikt nigdy nie umiera do końca, a śmierć jest zawsze tylko pewnym stanem przejściowym.

Lors de cet entretien Jerzy Jarzebski présente la vie et l’œuvre de Bruno Schulz, écrivain, dessinateur, graphiste polonais d’origine juive, né en 1892 à Drohobycz, petite ville en Ukraine près de Lviv, où il a passé presque toute sa vie en y travaillant comme professeur de dessin dans un lycée. Drohobycz est omniprésente dans l’œuvre de l’écrivain qu’il considérait comme le centre du monde, ville mythique où il fait évoluer ses personnages caractéristiques. Jerzy Jarzebski souligne que l’écriture de Schulz sert à la consolation, exprime une réalité où personne ne meurt jamais, où la mort et la destruction n’existent pas car la mort est seulement et toujours un état de passage.